Met het lezen kwam ineens m'n stoppoging van vorig jaar weer te voorschijn ;-)
Dinsdags gestopt met collega's via Allen Carr training, en vrijdags het bericht dat opa erg achteruit ging. 's Avonds hop naar opa en oma, en nog allerlei dingen besproken met opa wat een waardevol moment was. Toen ik het bericht kreeg nog niet sterk genoeg in me schoenen en kon er op dat moment voor mijn gevoel de situatie niet rookvrij aan, en 's avonds toch weer gerookt.
Meteen vervolg training gepland, opnieuw met frisse moed gestopt, paar dagen later overleed opa....toch dacht ik deze keer, maar nu ga ik niet meer roken, het heeft geen zin! :-)
Wat me vooral op viel hoe rustig ik als beginnend niet-roker was tijdens de begrafenis, en hoe de rokende familie zeer onrustig tussen de herdenkings dienst nog even een peuk, net voor het in stappen van de auto nog ff, en op de begraafplaats, tja kunnen we het maken, ja toch nog maar even doen....ik keek er naar en toen viel het me eigenlijk pas op, wat een onrustig leven een roker eigenlijk heeft en ik zelfs als net gestopte, er eigenlijk geen last van had, hoewel ik nog maar een paar dagen gestopt was!!! :-)
Opa heeft z'n hele leven gerookt, ik ken hem als kind eigenlijk niet zonder z'n shaggie en builtje tabak en 's avonds z'n pijp (om de smaak weg te werken bedenk ik me nu, had hij altijd van die klontjes suiker (weet ff niet meer hoe het heet) naast de tabak staan), later werden dat sigaretten, zodat het niet zo ''kruimelde''.
Ik moet er ineens om glimlachen en zet het nog even in me dagboekje om te onthouden.
Opa heeft de respectabele leeftijd van 93 mogen behalen, en opa zei op z'n 91ste, ik ben gestopt met roken.... ;-) Ik moest er toen wel om glimlachen, maar hij vond het wel mooi geweest! :-)
Zo zie je maar, het is nooit te laat, al wil ik niet zo lang wachten natuurlijk ;-)
Moraal: Niet-rokers leven een stuk relaxter! en iedereen heeft zijn eigen moment om te stoppen!
Kus voor Opa!